AlsahBlog / Þiirler, Þairler

Konur Sokak Uçarý / Bekir KOÇAK

26/4/2009 · Kategori: Siir

Konur Sokak Uçarý

konur sokakta bir güvercin

kopardý beni zamandan

gülen en gülendi

                         zamana hançer

baðdaþ kurmuþ betona

aðýt rezilliðinde yüzü

ötesi bir sigara içimlik

yalnýzlýk kanadýnda

kuþluk vakti þimdi

           susamlý bir dünya

           yarýsý simit yarýsý açlýk

           yaþam bu iþte

           zehir zýkkým tadýnda

konur sokak uçarý

güvercinler ürkek

yolun ortasýnda

           bir kýz bir erkek

           adam asýlýr saçlarýndan

           kahkahalar(ý) aðýz taþkýný

           gazete baþlýklarýndan habersiz

           dudaðý dudaðýnda

                                 yaþýyorken aþkýný

marmara pusuda

kaynar tan yeri suda

kalp kýrgýnlýðý salkým saçak

fýsýldar yapraðýna aðacýn

ter basar utancý

soframýz karabasan

gam deðil tsunami

ömrün kýyýlarý vurulduðum

gözler beyaz köpük

             eller deniz mavisi

             kýyamet ezgisi namus

             býçak yarasý

             ucu karanlýk galeride

             ay ölüsü sancý

             yalnýzlýðýmýz

             susmak ve susmak þimdi

Bekir Koçak (Ekin Sanat, Sayý: 27, Haziran 2008 )

ANKARA DÜÞER YÜREGÝME

1

dikenli teller içinde mayýs

gülkurusu haziranlar

tenim sonsuz akan ýrmak

sol yaným ýþkýn

kovulmuþ eylüller inceden ince

arzular alýngan günbe gün

seviþtiðim ne dal ne yaprak

hesaba katýlmaz bir düþ dünyasý

sancýlý sýcak

ankara düþer yüreðime

aynalarý kýrýlýr ömrümün

yaný baþýmýzda sardunyalar

kapýlar kýrk kanatlý bilmece

x artý y diyemem

emek ter beden

ten sorgular tini

hangi suikasttan kurtuldu

hangi barikata direndi bilemem

canýmýza can katan rüzgar

2

suskun kalma

sesin sesimden kalabalýk

onaran varsa yaraný

konuþ dinlesin uzaklar

yakýna sözünü geçir

kanýyorsa yaþamýn yüzü

seninle gelir bu kente

süzülen bulut okunan þiir

fýrýnda köz

demirde nar

incir dilli aydýn

tütün saçlý akhisar

3

karadeniz poyraz öper

lodos patlar akdeniz

aðýný diþler balýklar

býrak deme zoru bana

takasý tayfasý naçar

þahdamarý delinir elbet

kulaklara kaçýnca kar

elleri yüzbin baca

gözleri yer altý ocak

tamiri imkansýz ne var ki

düþü akþam serinliði

sýcak somun oðul uþak

bir adým ötesi mayýs

tutarsa dallarý tomurcuk

uçurtmalar uçuracak

4

çýkar gözlerinden

aþkýn yücesini

zehrine ne demeli

kitabý kurþun

haykýrýþý olmalý

düz, ün yokuþun

yeþili býrakýp kar sularýnda

okþa iki yüzünden birini

kavrul sýcaðýnda yurdumun

alnýmýza yazý deðil kahrolmak

"ecele faydasý yoktur korkunun"

5

ne var ki kolay olan

bak döl Emziren þu toprak

yalazlanýr her yerinde

buðulanýr yedi rengi

dur durak bilmez inan

alkýþ tutar gidenlere

cengaver kesilir

kýnýndaki kör býçak

Bekir KOÇAK (Ekin Sanat, Sayý: 4, Mayýs 2005 )

Hasret Sevdanýn Kendisi

can bedeni vurdu

ölümü soðudu zaman

aklýmda çocukluðum

sevgi masumu göründükçe

göçebesi oldum kentlerin

kayboldum

elleri günaydýn güneþi okþar

sorgular gizini yaþamýn

hasret sevdanýn kendisi

aþar arsýzlýklarý

sevgiye koþar

aklýn düþünde yaþamak

bu meydan bu tren bu ray

dal uçlarý gün aydýnlýðý

uzaðý yürek bungusu

                   olmazlanýr kadim ayrýlýk

                   öfke iþe yarar

                   aðýrdan alýr türküler

                   baþlangýcý muþtulu haber

                   gizlidern ses verir

                   yazar günlüðünü acýlarýn

                   tanýktýr zamana dört duvar

sen dokundukça

                  saçlarým düðüm

                  çözümü güç sorunlar için

                  sevda nedir ki öldüðüm

                  alfabeden bir yaprak

                  aþkýn "a"sýyla acýnýn "a"sý yan yana

                 dili tutulur baharýn

                 deþilir yarasý uçurumlarýn

                 dað doruðu buzullar

                 akar ateþine umudun

                 kül ve kömür bana kalýr

acýnýn yumaðýnda her soru

yanýtý sabýrda saklý

                   eylemin sabra direnci

                   uzatma diyor yýllarý

                   saati gücendirme

                   kuyularý kazarken iðne ile

                  aklýnda olan yenilik

                  zoru gülümseyen gece

                  kýlý kýpýrdamaz delilik

                       yol uzatýr düþürür aða

                      sen ben sözcükler

                                   düþtükçe tuzaða

                      çocuklar daha çok aðlar

bozduðumuz oyunlarda

þiirin ince dili

aylarýn adý önemli deðil

"yükte hafif pahada aðýr".

Yükle yüreðine ne varsý

Hoþça kala uzak dur

Tut elinden yürü

                          Aldýrma soðuða sýcaða

Bekir Koçak (Ekin Sanat, Sayý: 30, Aðustos 2008 )

HER ÖLÜM FÝDAN DALI

                                    kazým koyuncu'ya

aðýrlanmak kutsal yontularda

yýkarken deniz köpüðünü

alýþkýn deðilse de karadeniz

radyasyon lekeli çay yeþili toprakta

düþünmeden dölüne ihaneti

titreyen bir gülümseme

                                 gencecik ince

hangi makamdan þimdiki fýrtýnalar

kim olduðunu bilmiþ gibi

                                 çaðrýlý çaðrýsýz

yola çýkýlmýþ bir kere

nereye nasýl varýlýr bilmiyoruz

kona göçe bu zaman diliminde

tut kollarýný kapýlarýn

çalmadan yarýný deli rüzgar

kaç bin kez kaç bin güvercin

çiçeklerken yanaðýmýzý

içimizde bin bir sýzý

sor kurtuluþu mustafa suphi'ye

aklýn süzgecinde çaðýn

bunca illeti saklar niye

çernobil bulutlarý

bir batar bir çýkar

umuda ýsmarlanmýþ ne varsa

karabataklar sularýn boþluðunda

titrek yürekli bebecikler

býrakmýþ ellerini analarýn

emmiþ derdi derman diye anzer balý

sunaðýnda gençliðimiz ölümün

"her ölüm erken ölüm"

                                     her ölüm fidan dalý

Bekir KOÇAK (Ankara Edebiyat, Sayý: 7, Aðustos 2005)

Birkaç Þiiriyle Sevda Zeynep Karadað

19/3/2009 · Kategori: Siir

ADAK

I
geceyi aralýk býrakýn
birazdan öleceðim
benim içindir þehirler
cadý kazaný her sokak
ve þu çenesi düþük evler

cümle aleme ibret için
sözün zinasýnda basýldým
renkli beyaz demeden
bir güzel kaynadým
toplanýp gitti odalar
ardýnda kirli duvarlar býrakarak

II
babama göre eksik eteðim
çingene pembesi fýrfýrlý
anama göre sevmeli bir heykeli-ölesiye-
içkisi yok
kumarý yok
kocamalý bir yastýkda
taþtan huzur oymalý

aþk dediðin nedir ki zaten
bir kaç kuru öpüþ
bir kaç ayýp söz
-heykeller yalan söylemez madem-


III
kötü bir kadýn olmanýn
en kolay yoluydu belki
ciðerlerimde bekleþen
þu yerli tütün telaþý
ve sefil bir kirlinin
günahkar adanmýþlýðý

vaktiyle dediydi
bir dost-vefalý-
sakla günahlarýný
boya yüzünü
sofraya öyle otur


IV
biraz pudra
biraz allýk
þuraya bir ben
alnýma bir tutam perçem
-maaþ alýnca ilk iþ
röfleyi siyaha boyatmalý-

baktý beðendi ayna
bütün lekelerim kapandý
çok güzel oldum
çok da ahlaklý
önümde dize geldi kapýlar
mana tamamlandý


V
þekilsiz þekil
küflü dal
geçmiþi anýmsatan
iþgüzar þarkýlar
-kapattým-
münasebetsiz bir yýðýn fotograf
-yaktým-
ve tövbe etti
kirpiðimin ucunda ziyan
durup son kez aynaya baktým

her yolun sonu
kadýna biçilmiþ infaz
dinledim
babamýn dili paslý giyotin
yeniden
yeniden
yeniden kanatarak anlattý


VI
sustum sustum
sustum da boðuldum
hünerliydi anamýn su yoðuran elleri
sabrýyla bana bir ben daha doðurdu

gece yaðan kar
gibiydi zaman
sessiz ve
hilekar
öl dediler öldüm
sol elimde araf
ince
dar
yirmiiki ayar


VII
dilime kefen
dilime mühür
bileklerime burma kelepçe
günah yiyen açlýðýma
beþi bir yerdeler
çok zenginim þimdi
söyleyin o da ölsün


"gamzedeyim deva bulmam"

kim demiþ çok üzgün
çok mutsuzum
zaten hiç sevmedim
çoktan unuttum ben onu
- þarký mý ? -
öylesine dilime dolandý


VIII
kadýndým
bir adama
oðul aðacýndan adak
bir keresinde baþka bir heykeli öptüydüm
adaðý hiçe sayarak

babalar

kocalar
kocaman yasak aþklar
gün ortasý ay vaktiyim
geç kalýnmýþ cenaze

birazdan öleceðim
geceyi aralýk býrakýn


Sevda Zeynep Karadað

CAMDAN MASAL

tozlu bir yoldan þehre dönmekte evler

kapýlarýnda yükü dünyanýn kýrk yamalý yalancýdýr bahar

solmuþ çiçekleriyle her öðün sofra bezinde açar

çelimsiz müritlerdir çocuklar duvar dibi sararmýþ eþyalarýn

kuru ekmeðe secde eden inançlarý tastamam

adamlar döner çeyrek adalardan

yüzlerinde kýrýk halka izleri

tek yaþam belirtisi sürünen eksik adýmlar

biri çaký bulmuþ çingene sevinci

öfkesi eþikten atlar ötekinin

kiminin küflüdür zikirleri fikirsiz derviþler gibi

aðýzlarýnda þükürlü sakýz korkudan nasiplenir

zaman gözlerde arpacýk henüz çipil

umut oyalý mendildir her evin sandýðýnda kendine zimmetli

nemden sýzlayan yataklarda boðaza bakan düþler görülür en çok

her sabah erguvan kokusu karþýdan

iki yakasý bir araya gelir o vakit þehrin

camdan bir masalda kaybolmuþ gibidir kadýnlar

sýrtlarýnda yedi tepeli hürmüz

denizden yýldýz toplanýr evde kalmýþ kýzlara çeyiz

hayat hep ayný yokuþta kendini yorar

kuþlar siyaha çalar yoklar hep ayný

avluda bir akþam namazý zaman geri sayar akrebi

pazar

cuma

cumartesi

üç

iki

bir

gibi

Sevda Zeynep Karadað

Kar Davasý

sivas'ýn yollarýna aynanýn anlattýðýdýr

çýkýp gelmiþiz pusudan hepimiz aðacýz o vakit
çam çýnar söðüdüz salkýmsýz
yürüdük azalan orman deðil
bir parça zaman avuçlarýmýzda bir parçacýk ar

gelmeler gitmeler usulca eksilen kelimeler
tarifsiz içimi burkan sona yanmalar
hem herkesin dilinde bir telaþ
yüzümüz foyasý dökülen duvar

canhýraþ boþlukta çýrayýz her þey oyuna dahil
kusursuz ve asýrlardýr oynanan
eski bir temmuz ayazý isli bir þehirden dönüyor
kandan adam yapan çocuklar
yeni bir sevda kazýmalý þimdi her sokak baþýna
beyaz

külün bildiðidir yüzün kýzardýðý

hayat dediðin ikircikli tavýrmýþ ne tuhaf
ölümden öte köymüþ mühür bozulsun
belki bir þiir daha üþür daðýlýp tutuþmuþ mevsiminden
eskikitaplar arasýnda tütsüdür belki rengini böyle düþürür gül
baþlar yaz ortasýnda korkak bir kardavasý
elinde çakmak piyondur tekbir dizeler yarýya çekilir

katil evin kedisidir hepimizin bildiði
þimdi bütün gemileri tek tek...

Sevda Zeynep Karadað

Koridor dergisi

Telvin

kapayýnca þehir ýþýklarýný dizinde yorgun evler uyutup
esmerdir usulca çekilir gecenin sürgüsü
yarým kalan bir dudak kendine bükülür
sen þeytana uyarsýn uluorta
ben sana yürürüm arýnmýþ adýmlarýmla güpegündüz
kör olur gözünden düþeriz dünyanýn
anlýk bir ölümü bölüþür iki ruh bir beden
aþk karanlýk bir sokaðýn çatý katý
ve uzak kadýnlar derininde kýrýlýr aynalarým

suretim hiçlik
hevesim yüzümden düþen bin parça

su deniz olur deniz somurtkan bir adam
sabaha karþý iki sefil dize düþer gizli bahçemdeki nar aðacýndan
tanelerini toplarým bir adam bir adam daha...
iðne deliðinde süzülen ýþýk ilk harf ressamýn dilinde telvin
baþý önde günahlar gibi kara bir tendir hibe edilir
arýnsýn diye nar lekeli kadýnlar

baþýmýz yaðmur kuþlarý
baþýmýz nemli bir masal hiç inanmadýðýmýz
adýný ben koyarým renkler ve sen barýþýr

su boðulur ve beden ve hürmüz ve ehrimen

Sevda Zeynep Karadað

Taflan dergisi.

Temmuz Ýhtimali

anneme söyleyemediklerim

baharmýþ silmek istiyorum anne
boþluðuma açýlan þu komþu pencereleri
girmeseler çiçeðe durmuþ ýhlamurla arama
korkuluðuma kuþlar yuvalansalar

kapýmda sahipsiz ne çok kilit
balkonda üþüyen bu kedi kimin
küskünlüðüm kendime anne
dolaþýyorum içimde sahaflar
okunmuþ hayatlar alýyorum seni anýmsadýkça
geliþigüzel raflara diziyorum
en üstte anasý gorki’nin yanýnda benimkisi

aynada siyah beyaz bir film filmde birkaç tane ben
bölünüyor bendeki yüzler sýrlarým sýzýyor küplerimden
baþrolde kelepirciler esas oðlan bizi terk etmiþ
boþ çelenkleriyle bir eskici dükkan açýyor ortasýnda yüzümün
ben tükenip azaldýkça ucuz aþklar satýyor hepsi az kullanýlmýþ temiz
taþralý anýlar takas ettim anne üç beþ þehirli mandala
burada mandallar renkli

baharmýþ temmuz ihtimaline yaðmur topluyorum anne
gizlemekten yorgunum aþk sandýðým ne varsa
uyanmadan akþamdan kalma þehir kalkýp çitilesem diyorum sokak baþýný
belki bu sabah gelirsin anne kenarý sökük terlik seslerinle
yalnýzca bir sezgi: sen daðýnýklýðý sevmezsin

Sevda Zeynep Karadað

Hakkýnda Yazýlanlar:

(Nasýl yeryüzü þekilleri, oluþumlarý, süreçleri varsa týpký onlar gibi bir Sevda Zeynep Karadað oluþ var. O sürece, oluþuma bakýyorsunuz Aynalý Düþler Çarþýsý'ný okurken. 'Tutun ki bir nehir akýyor', su, suyun taþýdýklarý, suyun yataðýný oya oya akýþý... Þiir akýþtýr, her ne kadar duraðan kütleler olarak görünseler de akmaya devam ederler ve oluþlarý ancak belli bir üslupla anlatabiliriz. Öyledir, Zeynep oluþan bir üsluptur: "Yurtsuz bir su damlasý". Zaten yurdu da budur suyun.
Uluer Aydoðdu)

denizsuyukasesi /þubat 2009

ÞÝÝRLER,ÞAÝRLER,KÝTAPLAR-14

                                                                                                                            Bülent GÜLDAL

“bir avuntu sebepsiz

eski bir yaz durup dururken

yavru bir kedi sýkýþmýþ gibi iki duvar arasýndaymýþým

küçükmüþüm yazmýþým taflan tadýnda

düþümde taze süt kokusu cümleler

düþümde eliften bozma ortancalar

temmuz geleli çok olmuþ az olmuþ tarlalarda ekinler

azalmýþým da görmemiþim

nasýrlýymýþ umacýnýn elleri düþünce alevden saçýma zülfikar

hasedinden çatlamamýþ aynalar taa kökünden

bir taþra cinneti doðmuþ içime þefkat

ben bilmezmiþim öyle dediler

paslý yollar demirden evler geçer gibi

geçirmiþler beni yanan son trenin içinden

yanan bir trenin içinde babam

eski bir uzun havaymýþ da unutulmuþ

uzanmýþ kopuk bir sazýn koynunda üzgün

dalýp gitmiþ kendi kadar yaþlý bir uykuya

düþünde dane iþi baþak ve eski bir kasaba

saz dilinde sevdaymýþ ucu yanýk

mem ü zin imiþ kim çalar kim söylerdi unuttum

tut ki uçurtma olmuþum þimdi

ya da kanadý kýzýl laçin

serçe parmaðýndaymýþým çelimsiz çocuklarýn

ipsiz bir düþ aramýzda durup dururken

                                                    Sevda Zeynep KARADAÐ

                                                                      (Aynalý Düþler Çarþýsý’ndan,sf.82-83)

      Ýnsanýn yapýp etmelerine,gelenek ve göreneðin yaþamý zehir zýkkým eden dayatmalarýna yabancýlaþtýðýmýz oranda artýyor yalnýzlýðýmýz.Çevremize þöyle bir bakýnalým; tapýnanlarýn sadece kendilerini ilgilendiren sarhoþluðunu,tanrý tanýmayanlarýn arayýþlarýný,tepeden týrnaða akýl geçinenlerin ille de ‘aþk aþk’ diyerek attýklarý naralarý,avarelerin sularýna kapýlacaklarý dümenler aramalarýný,kirli siyaseti kuþanarak topluma kýlavuz olanlarýn yeni uçurumlar yaratmalarýný ilgiyle ve hergün biraz daha yalnýzlaþarak izliyoruz.

      Erginliðe ulaþmamýþ insanýn ýssýzlýðýný bir kenara býrakarak,yetiþkinlerin derinlerinden gün yüzüne çýkan yalnýzlýðý tanýmlamaya çalýþalým:Octavýo Paz’a göre ‘yalnýzlýk,insan duygusunun en gizlisinde bulunan gerçek’miþ.Ýnsanýn özlem ve kavuþmak olgularýný öne sürerek,tüm yaþamýn bu doðrultuda bir arayýþ olduðunu vurguluyor.’Çaðdaþ dünyanýn yalnýzlýðý,dünyanýn çýkmazýný yansýtan bir aynadýr’derken,masallarýn,anýlarýn,tarihin ve þiirin layýkýyla kavranýlmalarýndan sonra yaþamanýn insana ilginç geleceðini,yalnýzlýk duygusunun yok olacaðýný belirtiyor.

      Bu dünyanýn kendilerini anlayamadýklarýný,geceyi gündüzü ve zamaný yitirdiklerini,öncesiz ve sonrasýz bir yolun yolcusu olduklarýný söyleyenler öylesine çok ki…Bana göre sonsuzun ve sýnýrsýzýn etrafýnda dolaþan Baudelaýre,bu konuda bakýn ne diyor: “Çocukluðumdan beri bir yalnýzlýk duygusu var içimde.Ailem,özellikle arkadaþlarým arasýnda olduðum anlarda bile,alýnyazýmýn öncesiz bir yalnýzlýk olduðunu duyarým.” V.Woolf ise “Yaþamak neden böyle içler acýsý,neden bir uçurumun yanýbaþýndan geçen daracýk bir yol gibi” diyerek yalnýzlýðýný dile getirir.Bizim insanýmýz olan Orhan Duru ;”kötülükler,baskýlar,eþitsizliklerle dolu bir dünyada yaþýyoruz.Bizim iþimiz ne burada?” söylemiyle dünya sahnesinde oynanan trajediye dikkat çeker.

      Þair Sevda Zeynep Karadað’ýn þiirlerini okurken yalnýzlýðýn ne demek olduðunu bir kez daha anladým.Aynalý Düþler Çarþýsý bir ilk kitap.Hayal Yayýnlarý tarafýndan Ocak 2009’da pýrýl pýrýl baskýsýyla okura sunulmuþ.Yedinci sayfasýndan doksan üçüncü sayfasýna kadar þiirle dolu.Kalabalýk içinde yalnýz bir öznenin (þairin),gördüklerini,iþittiklerini,duyumsadýklarýný çözümleyip bütünleyerek,incecik deyiþlere yüklediðini görüyoruz.Her þiir þairin yaþamýna dahildir.Yani onun sokaklarýndan,kentinden, etrafýný kuþatan insandan izler taþýr.Bu baðlamda Sevda Zeynep Karadað’ýn Aynalý düþler Çarþýsý ismini verdiði kitabýnda destansý bir hava egemen.Kendi yaþamýndan yola çýkarak þiirleþtirdiði görüntüler bir film þeridi gibi akýyor.Kitabýn ilk þiirinin iki bölümünün altýna,son sayfadaki dizeleri getirdiðimizde ne demek istediðimi anlayacaksýnýz:

      “tut ki ömürdür geçerken bize uðramýþ/zaman uykuda avunan açlýk kemiren kendini günaþýrý/yeni bir doðum için ay yüklenip bahtýný þehre taþýnmýþ/orda denizin ortasýndaymýþ diyar/ince yaralar açýlan yerde biz//

        cennete kaçar gibi cehennemden harabeydik ani’den beter/kara bir trene bindik ardýmýz hýsým eþraf ardýmýz hevesli ayrýlýklar/bir iki kaz birkaç koyun-adý mendil olan benim kuzum-/kalanlara emanet taþlý tarla bir de þu doðulu istasyon//

                                                                            (yaralý göz,sf.7)

       yüzlerce düþ/yüzlerce yüz/yüzlerce dua/en onulmaz anda gitmektir/vazgeçmek dedikleri/hem adettendir gidenin ardýndan el sallamak/haydi/elini ürkek alýþtýrma/bu yaðmur kalanlar için”

                                                                            (yaðmur,sf.93)

      Sevda Zeynep Karadað’ýn þiirlerini okurdum dergilerde.Doðrusu okuturdu kendini.Titiz ve bilge bir kimlik olduðunu düþünürdüm.Þiirlerini kitap oylumunda okuduðumda,yanýlmadýðýmý anladým.Kendinden yola çýkarak gözümüzün önüne serdiði dünya sahnesinin oyuncularý bir bir önümüzden geçiyor.Onlarýn yapýp etmelerinin yakýn tanýklarý oluyoruz:

        “canhýraþ boþlukta çýrayýz her þey oyuna dahil/kusursuz ve asýrlardýr oynanan/eski bir temmuz ayazý isli bir þehirden dönüyor/kandan adam yapan çocuklar/yeni bir sevda kazýmalý/yeni sokak baþlarýna bu defa beyaz//

         külün bildiðidir daðýn kýzarýp utandýðý kalýbýndan”

                                                                                            (kar davasý,sf.16)

      Yalnýzlýk izleðinin egemenliðiyle baþlamýþtým söze; Sevda Zeynep’in Husumet isimli þiirini okuyunca,dünyanýn içler acýsý hali karþýsýnda yapayalnýz olduðunu,þiirle çoðaldýðýný iyice anladým.

         “benim yalnýz bana kilitli kapýlarým var/hepsi buzdan hepsi iðneli/fýrlatýp atasým gelir kendimi kendimden/bir türlü elim varmaz/gidesim tutar/o rahimsel karanlýða dönesim/ve gömülesim/nasýl anlatsam bilmem/aklým hep bir uçurtma/rüzgârýn ardýnda kalbini kovalayan/kendimle aramda eski bir husumet var/doðru söze ne denir” (sf.33)

       Aynalý Düþler Çarþýsý’da bir yol gezinin.Beðeneceksiniz.

2009 mart/ þehir dergisi

Aynalý Düþler Çarþýsý

Sevda Zeynep KARADAÐ

Hayal Yayýnlarý

kaç üzüm tanesi kadar yaþanýrdý ömür

kaç sarý yolda yasaklandý yine ayna kýrýðý

daðbozumundan evvel

Hayat dediðimiz nedir ki? Bir nedenle doðup içine düþtüðümüz karmaþa. Sevmektir hayat, sevilmektir. Bir yandan düþe durmak, diðer yandan acýlar biriktirmektir. Umut etmek, çok uzaklarda olsa da mutluluklarý beklemektir. Aslýnda hepimizin bildiði, ama adýný bir türlü koyamadýðýmýz ve belli bir tanýma sýðdýramadýðýmýz, deðiþken bir süreçtir. Bir somun ekmektir bazen, uðruna türlü bir mücadeleler verilen. Bir çocuðun yüzündeki gülümseme, bir çiçeðin açmasý, ya da bir kelebeðin kozasýndan çýkmasýdýr. “kýsa bir öyküdür hayat/uðruna upuzun acýlar çektiðimiz/ kýsa bir türküdür/bir kez daha söylemek için delirdiðimiz”. Acýlar ve mutluluklarýn birbirlerini besleyerek biriktirilen öyküler toplamýdýr. Yýlmaz Odabaþý’ nýn da söylediði gibi “uðruna upuzun acýlar çekilen kýsa bir türküdür”. Sevda Zeynep Karadað’da çocuk yaþta bir baþýna erken düþtüðü bu karmaþada, yaþadýklarýndan ve yaþanýlanlardan biriktirdiklerini ilk þiir kitabý olan “AYNALI DÜÞLER ÇARÞISI”n da toplayýp okuyucularla buluþturmuþtur.

hayat dediðin ikircikli tavýrmýþ ne tuhaf/ölümden öte köymüþ mühür bozulsun/belki bir þiir daha üþür daðýlýp tutuþmuþ mevsiminden/eski kitaplar arasýnda tütsüdür belki rengini böyle düþürür gül

Çocukluðundan itibaren yaþadýðý acýlar ikircikli yapmýþtýr onu. Erken düþtüðü yaþam karmaþasýnýn içinde sevgisiz kalmýþ bir çocuk, her öðün sevgiye muhtaç. Ayný saat dilimi içinde yaþanýlan ve bir zaman sonra sona eren, deðiþik anlamlardan oluþan halklar topluluðudur. Yani kýsýr bir döngü olan yaþadýklarýmýz ve hayatýn, bir yanýndan tutunup dimdik yan yana olmak ister Sevda Zeynep Karadað. Her ne kadar iç burukluklarýný þiirleriyle dýþa vursa da.

Gerçek ve düþlerin iç içe geçtiði þiirlerinde, duygularýný hiç üþenmeden sýk sýk temize çekiyor. Anne kucaðýndan erken düþüþü onu erken olgunlaþtýrsa da, yaþayamadýðý anne sýcaklýðý ve çocukluðuna olan özlemini, “anneme söyleyemediklerim” ve devamý “okunmuþ hayatlar alýyorum seni anýmsadýkça/geliþigüzel raflara diziyorum/en üstte anasý gorki’nin yanýnda benimkisi” dizleriyle insanýn kalbini buran imgelerle duyumsatýyor okuyucusuna.

Yine çocuk yanýný kullanarak, kendine özgü anlatýmýyla biçimlendirdiði bu ilk þiir kitabýnýn ilk sayfasýna düþürdüðü;

kirli çocuklar gördüm aynada

aynaya küskün kirli çocuklar

çocuk deðildim,

bir vakitler ben de kirliydim, aynalý düþler çarþýsýnda

küskündüm fazlasýyla

Þiirlerinin genelinde çocuksu bakýyor hayata, biraz da sorgular gibi ve çocuk gözüyle ölçüp biçiyor her iliþkiyi yaþamla ilgili her ne varsa. Acý, sevgisizlik, yalnýzlýk ve düþ kýrýklýklarýný aynaya yansýmalarý ile dile getiriyor.

Þiirlerdeki dizeleri okurken insanýn yüzüne sýcak bir gülümseme yerine, daha çok acý bir tebessüm yerleþiyor. Her dizesi ve her dörtlüðü yaþamdan farklý acýklý öyküler anlatýr gibi. Dizelerin her birinde anlatýlanlar insanýn derinlerine dokunuyor ve hüzünlü, sonsuz düþünceler denizinde buluveriyor insan kendini.

med ve cezir arasýnda kambur bir köprüydü ömür

akýllar nasihatler efendi ollar

acýyý neden severse insan ne denli uzak olursa bal

o kadar zehrolmuþluðum var

“Hiç bir þey acýdan daha hýzlý gelemez” der Bailey. Acýmýdýr insaný seven, yoksa insan mý acýyý sever bilinmez. Sevda Zeynep Karadað’ýn da söylediði gibi “kambur bir köprü olan ömür” de, acýlar bir þekilde her insaný yoklar. “nabzýmdan sürgün ömür/araftan dönenleri anlatýrmýþ hikaye anlatsýn/hayat yitirdiðimiz zayýf bir kývýlcým/öylesine geçerken þehrin birinden/ölümün özrü yok yakalandýk”. Hayatta her türlü eziyet çekilir. Açlýkla boðuþulur zira yoklukla da. Bu sýkýntýlara bir de ölüm eklenince hayat bir anda anlamýný yitirir. Sevda Zeynep Karadað’a yaþanýlanlar hayata olan direncini ve umutlarýný biraz kaybettiriyor. Bu hal þiirlerindeki bazý dizelerinin yalnýzlaþýp kabuðuna çekilmesine neden oluyor.

-düþ name-

geçtiðim dar kapý dar sokak durdukça daralan açý

yaþamak bir kaçamak çan sesi

ay deðilse de aykýrý

o kadar dedim sana geceye gül dikme dikeni bana batar

en çocuk yerimden acýdým fayda etmedi fi zaman

çürüyen gövdemden ince bir dal daha kanattým

Yine bu dizelerinde de çocuk yanlarýný kanatýyor. Kendine has yalýn ve içsel bir anlatýmla görmezden gelinen gerçekleri þair duyarlýlýðý ile süzüp önümüze getiriyor.

Toplumsal olaylara duyarsýz kalamaz þair. Acý da olsa, yaþadýkça hatýrlanan, hatýrlandýkça insanýn içini kor gibi yakan.”eski bir temmuz ayazý isli bir þehirden dönüyor/kandan adam yapan çocuklar” Sivas’ýn semalarýnda alevler içinde dolaþan çýðlýk çýðlýða öfkedir dizelerinden dökülen. Yaþama haklarý ellerinden alýnmýþ, hiç bir yere sýðmayan bu insanlýk ayýbýný,

Sivas’ýn yollarýna aynanýn anlattýðýdýr

çýkýp gelmiþiz pusudan hepimiz aðacýz o vakit

çam çýnar söðüdüz salkýmýz

yürüdük azalan orman deðil Kalýcý Baðlantý Yorum (1) Yorum yaz!